طراحی برای اهداف خیرخواهانه از ضایعات پلاستیکی تا دکوراسیون منزل منحصر به فرد در فیلیپین
یک طراح داخلی فیلیپینی از استعداد خود برای تبدیل کیسههای پلاستیکی به مبلمان و کمک به ترویج بازیافت پلاستیک استفاده میکند.
زبالههای پلاستیکی یک مشکل جهانی هستند. در فیلیپین، طراح داخلی ویلهلمینا سامونته گارسیا استعداد خود را در خدمت پایداری قرار میدهد و زبالههای پلاستیکی را به مبلمان و دکوراسیون منزل با امضای معاصر تبدیل میکند.آشغال نه!، یک بنگاه اجتماعی، با زنان در جوامع همکاری میکند، برای آنها درآمد فراهم میکند و آنها را الهام میبخشد تا به مدافعان بازیافت تبدیل شوند.
ویلهلمینا در یک مزرعه خودکفا، در محاصره فعالان محیط زیست، بزرگ شد. پدرش یکی از آنها بود و خانهشان اغلب پر از آدمهای همفکر بود. عشق او به طبیعت و حفاظت از آن، رشتهی کلیدی در زندگی و مسیر شغلیاش بوده است.
ویلهلمینا در دوران دانشگاه، شروع به ترکیب دو علاقهاش کرد: هنر و طبیعت. پس از یک سال کار، مسیر شغلی ویلهلمینا تغییر کرد زیرا مادرش بیمار شد و به دیالیز منظم نیاز داشت. ویلهلمینا گفت: «من ۱۷ سال است که پرستار هستم.»
شرایط دشوار او مانع از دنبال کردن علایق دوگانهاش نشد. «من همیشه مواد خودم را میساختم، مثلاً کاغذ دیواری از ضایعات کشاورزی یا برگهای فسیلشده. او با لبخند گفت: «مطب من مرکز دیالیز بوده است.» و به یاد آورد که قبلاً در بیمارستان با مشتریان و تأمینکنندگان ملاقات میکرد.
در سال ۲۰۰۷، او در آزمون بورد به عنوان طراح داخلی قبول شد. او در مسابقهی «هنر و طراحی برتر متروبانک» شرکت کرد و جایزهی نقدی را برد، جایزهای که او به سرعت آن را صرف خرید ماشینآلات دست دوم برای راهاندازی فروشگاه مبلمان خود کرد. او ثبت نام کردآشغال نه!در سال ۲۰۰۹.
کیسههای پلاستیکی بازیافتی به صندلیهای پایدار تبدیل شدند
در سال ۲۰۰۸، وقتی ویلهلمینا و یکی از خواهرانش که یک فعال محیط زیست بود، یک برنامه پاکسازی ساحلی ترتیب دادند، ویلهلمینا متوجه شد که هیچ برنامهای برای زبالههای جمعآوریشده وجود ندارد. «آن تمیزکاری انگیزهای برای من بود تا واقعاً در مورد چگونگی استفاده مجدد از این مواد آزمایش کنم.» “
او با کیف و لوازم جانبی مد شروع کرد، «اما خیلی زود متوجه شدم که این تخصص من نیست چون من طراح مد نیستم؛ من یک طراح داخلی هستم.» او خاطرنشان کرد که اکثر جوامع در حال حاضر از مواد زائد کیسه تولید میکنند و او شروع به آزمایش روی مبلمان کرد.
اولین پروژه او با برادرش، یکی دیگر از خواهر و برادرهایش که در زمینه پایداری فعالیت دارد، بود. او با استفاده از ضایعات پلاستیکی، صندلیهایی برای رستوران «از مزرعه تا سفره» در شهر داوائو ساخت. او با یادآوری اینکه جمعآوری، بافت و ساخت صندلیها را خودش مدیریت کرده است، گفت: «این اولین باری بود که مردم صندلیهایی را میدیدند که از مواد ضایعات پلاستیکی ساخته شده بودند.»
پروژه جامعه زیستمحیطی برای جمعیت آواره
در سال ۲۰۱۵، وزارت محیط زیست و منابع طبیعی، ویلهلمینا را برای یک برنامه معیشتی در منطقه آتشفشان تال مأمور کرد. هدف این بود که زنان جامعه را در پروژه بازیافت خود مشارکت دهد. او به زنان یاد داد که چگونه زبالههای خانگی خود را تفکیک کنند، تمام زبالههای پلاستیکی را نگه دارند و آنها را با دست ببافند. آشغال نه! سپس محصول حاصل را خریداری میکرد. این پروژه به آرامی شروع شد، اما زنان بیشتری به آن پیوستند.
او گفت، تمام پلاستیکهای نرم، از کیسههای پلاستیکی گرفته تا بستهبندی مواد غذایی، لفافها، صابون و بستهبندی شیر، واجد شرایط هستند. از آنجا که پلاستیک از زبالهدانی نمیآید، زنان فقط باید آن را بشویند و خشک کنند و سپس آن را به نخ تبدیل کرده و ببافند. از سال ۲۰۱۵، این جامعه ۴ تن زباله پلاستیکی را تبدیل به زباله کرده است.
پس از فوران آتشفشان تال در سال ۲۰۲۰، خانوادههایی که در مجاورت آن زندگی میکردند، به جوامع مختلف در استان باتانگاس آواره شدند. درآمد حاصل از Junk Not! همچنان منبع اصلی امرار معاش زنان آواره است که شغل قبلی آنها راهنمای تور یا پرندهنگری در آتشفشان تال بود. او اکنون با ۹۷ زن در سه جامعه کار میکند.
این شرکت تمام مبلمان موجود در کارگاه خود را تولید میکند و 10 بافنده، نجار، نقاش و کارمند اداری در آن مشغول به کار هستند.
«افتخارآمیزترین دستاورد جانک نات!» او گفت، «این واقعاً یک تحول اجتماعی است، زیرا آنها دیگر زبالههای خود را در دریاچه نمیاندازند و یا آن را نمیسوزانند.» “
رویکرد دایرهای در خدمت مسئولیت اجتماعی شرکتها
بازیافت پلاستیک یا سایر مواد به این معنی نیست که آشغال نیست! ویلهلمینا گفت که باید به عنوان محل دفن زباله استفاده شود. «من از پذیرش [ضایعات آنها] خودداری میکنم، مگر اینکه آنها محصولات نهایی را دوباره بخرند، بنابراین این یک رویکرد دایرهای است.» “
وقتی او طرح «نوآوری در زباله و تبادل بازیافت» خود را آغاز کرد، میخواست زباله نباشد! همکاری با شرکتها به عنوان هدایتکنندهی پسماند. او توضیح داد که محصولات نهایی شامل هدایای شرکتی، تندیسها یا صندلیهایی است که میتوانند در لابی خود به عنوان نتیجه تلاشهایشان در زمینه پایداری به نمایش بگذارند.
آشغال نه! همچنین پارچه را بازیافت میکند. «بعضی از شرکتها یونیفرمهای قدیمی را در اختیار ما قرار میدهند که ما آنها را به کوله پشتی تبدیل میکنیم و آنها میتوانند به مدارس دولتی اهدا کنند.» به گفته ویلهلمینا، این پروژه که از سال ۲۰۲۵ آغاز شده است، به دلیل پشتیبانی از برنامههای مسئولیت اجتماعی شرکتها، در بین شرکتها محبوبیت پیدا میکند.
یکی دیگر از شرکتهایی که در طرح ابتکاری «نوآوری و تبادل بازیافت زباله» شرکت داشت، یونیفرمهای قدیمی را به پتو تبدیل کرد و سپس این پتوها را به قربانیان طوفان اهدا کرد. برخی از شرکتها پارچههای قدیمی را برای تبدیل به غنائم اهدا میکنند. مشتریان در سنگاپور از این تندیسها برای جوایز زیستمحیطی، اجتماعی و حاکمیتی یا جوایز پرستیژ ASEAN خود استفاده میکنند. قانون اخیر فیلیپین در مورد مسئولیت گسترده تولیدکننده، که شرکتها را ملزم به پیگیری ردپای پلاستیکی خود میکند، آنها را نیز به سمت یافتن راهحلهایی برای زبالههایشان سوق میدهد. «من به آنها گواهیهای اثربخشی میدهم که مشخص میکند برای هر پروژه چقدر ضایعات پلاستیکی یا چند لباس کهنه استفاده شده است.» او گفت: «این واقعاً یک همکاری برد-برد است.»
بازطراحی استانداردها: جامهای یادبود از ضایعات پلاستیکی
او گفت که جوایز، نان و کره شرکت هستند، زیرا محبوبیت پیدا کردهاند. «مثل این است که استانداردهای سازندگان جام را از نو طراحی کنیم.» «یک جایزه تأثیرگذارتر که داستانی پشت آن باشد، برای مشتریان او که بیشتر آنها اقامتگاهها، هتلها و شرکتهای ملی و چندملیتی هستند، جذاب است.» «من میتوانم از ضایعات پلاستیکی یا پارچهای آنها برای صندلیهایشان استفاده کنم.» «هر صندلی میتواند معادل ۱۵ کیلو زباله پلاستیکی باشد.» پرفروشترین مبلمان او این استمجموعه آناک نگ توپا، تقدیم به گوسفندان مزرعه گارسیا که در اثر خوردن زبالههای پلاستیکی هنگام چرا جان باختند.
بیشتر مشتریان مبلمان به دلیل هزینههای لجستیک، محلی هستند، اگرچه ویلهلمینا سه سال در هفته طراحی پاریس شرکت کرده و برخی از قطعات را در Rue Rangoli، یک فروشگاه بازیافت در پاریس، نگهداری میکند. سود همچنان بزرگترین چالش اوست و او مرتباً در نمایشگاهها شرکت میکند تا محصولات خود را به نمایش بگذارد و بفروشد. وزارت علوم و فناوری دوام مبلمان او را آزمایش و تأیید کرد. او همچنین عضو شبکه بینالمللی کسب و کار است که به او در بازاریابی محصولات و خدماتش کمک میکند.
اقلام کوچک در برخی از فروشگاههای سازگار با محیط زیست در فیلیپین موجود است.
گسترش دسترسی و روحیه JunkNot
ویلهلمینا مصمم است کسب و کار خود را، به ویژه از طریق فرانشیز اجتماعی در فیلیپین و فراتر از آن، گسترش دهد. شرکت در کلینیک مالکیت فکری WIPO و مشاوره حضوری به او کمک کرد تا دید روشنتری از پروژه فرانشیز خود و نحوه محافظت از داراییهایش پیدا کند. او که از همان آغاز فعالیتش به اهمیت مالکیت فکری پی برده بود، با کمک IPOPHL یک علامت تجاری برای لوگوی خود، یک مدل کاربردی برای دستگاه تودوزی و برخی طرحهای صنعتی ثبت کرد. او امیدوار است که از تمام طرحهایش محافظت کند.
