صدای پما دکی، به عنوان یک خواننده‌ی پلی‌بک، مدت‌ها قبل از اینکه مخاطبان بوتانی چهره‌اش را کشف کنند، در بین آنها مشهور بود. پما که اکنون یک خواننده مستقل کاملاً شناخته شده است، ترکیبی از میراث بوتانی و لهجه‌های غربی را در آهنگ‌های آرام، خاطره‌انگیز و احساسی به کار می‌برد. او همچنین از مدافعان سرسخت حق نشر و آگاهی‌بخشی به هنرمندان است.
موسیقی همیشه بخشی از زندگی پما بوده است. او ابتدا مجذوب آهنگ‌های فیلم‌های انیمیشن دیزنی شد و به آهنگ‌های قدیمی و محبوب بالیوودی گوش می‌داد که مورد علاقه پدرش بودند. او گفت: «ما در اتاق نشیمن می‌نشستیم و به آن آهنگ‌ها گوش می‌دادیم، هرچند من نمی‌توانستم شعرشان را بفهمم.»
او افزود: «من هرگز از خواندن دست نکشیدم»، اگرچه مانند بسیاری از هنرمندان جوان، مجبور بود شغل ثابتی پیدا کند و برای تحصیل روزنامه‌نگاری به بنگلور هند رفت.
بهترین خواننده زن در مراسم اهدای جوایز ملی فیلم ۲۰۱۰
او در بازگشت به بوتان، در یک رسانه مشغول به کار شد و در زمینه مد و سرگرمی فعالیت می‌کرد و شروع به خواندن زنده در میخانه‌ها کرد. استعداد پما خیلی زود توسط تهیه‌کننده‌ای از یک کانال تلویزیونی ملی کشف شد.
او به یاد می‌آورد: «من داشتم چند آهنگ قدیمی انگلیسی می‌خواندم و او از من دعوت کرد تا در تلویزیون ملی بخوانم.» «من خیلی هیجان‌زده و خیلی عصبی شدم.» “
اگرچه او هرگز رویای خواننده شدن تمام وقت را در سر نمی‌پروراند، زیرا بعید بود که حرفه موسیقی از نظر اقتصادی مقرون به صرفه باشد، اما زندگی پما پس از آن رویداد تغییر کرد. کمی بعد، صنعت سینما، تهیه‌کنندگان، کارگردانان و آهنگسازان به او پیشنهاد دادند که به عنوان خواننده‌ی پلی‌بک فعالیت کند.
خوانندگان پلی‌بک، که در تولیدات غربی با نام خوانندگان ارواح نیز شناخته می‌شوند، خوانندگانی هستند که صدایشان برای استفاده در فیلم‌ها از قبل ضبط شده و به بازیگران اجازه لب‌خوانی می‌دهد. آنها به طور گسترده در فیلم های بالیوودی استفاده می شوند.
خیلی زود، پما از خوانندگی در پلی‌بک، درآمد بیشتری نسبت به شغل اداری معمولش کسب کرد و شغلش را عوض کرد. یک سال پس از شروع ضبط، او در سال ۲۰۱۰ جایزه ملی فیلم را برای بهترین خواننده زن در بخش پلی‌بک دریافت کرد.
از خواننده‌ی پلی‌بک تا ترانه‌سرای مستقل
خواننده‌ی پلی‌بک بودن یعنی دیده نشدن. او گفت: «تا سال ۲۰۱۵ یا ۲۰۱۶ هیچ‌کس من را نمی‌شناخت. من همیشه در استودیوها بودم، اما واقعاً از آن لذت می‌بردم.»
پما آهنگسازی را از دوران دانشگاه آغاز کرد. دور از خانه و تنها، او تنها می‌نشست و روی موسیقی تمرکز می‌کرد. «آن موقع آواز خواندن تنها جای آرامش من بود.» «این باعث خوشحالی یا احساساتی شدن من می‌شد، و من می‌توانستم آن احساسات را بیان کنم.» “
اگرچه پما آن آهنگ‌های اول را در لپ‌تاپش نگه می‌داشت، اما هرگز از آهنگسازی دست نکشید. او بعداً آهنگ‌هایش را ضبط کرد و برخی از آنها را برای استفاده در فیلم‌ها به استودیوهای ضبط فروخت.
آواز خواندن در مقابل خانواده سلطنتی
پما به تمام مناطق بوتانی سفر کرد و بعداً به عنوان بخشی از رویدادهای جشن تولد پادشاه، به همراه دیگر هنرمندان برای اجرا در مقابل جوامع بوتانی ساکن نیوزیلند، استرالیا و دبی اعزام شد. «او درها را به روی ما باز کرد، زیرا پس از آن رویدادها، جامعه بین‌المللی بوتانی از ما دعوت کرد تا در کشورهایی مانند ایالات متحده، استرالیا، هند، نپال و تایلند اجرا داشته باشیم.» “
او گفت که مردم بوتان مشتاق دیدن هنرمندان روی صحنه هستند، بنابراین آنها اغلب در جشن‌ها و گردهمایی‌های خصوصی به صورت زنده آواز می‌خوانند. برخی از هنرمندان در سالگردها و مناسبت‌های خاص، در مقابل پادشاه بوتان، جیگمه خسار نامگیل وانگچوک و ملکه جتسون پما، اجرا می‌کنند. او اعتراف کرد: «این بزرگترین دستاورد من است، هرچند گاهی اوقات بسیار ترسناک است.»
قرار دادن موسیقی بوتانی در نمودارهای جهانی
وقتی اینترنت در کشور در دسترس قرار گرفت، یوتیوب یک رسانه جدید بود. او شروع به انتشار موزیک ویدیوهای خودش کرد. «مردم می‌توانستند چهره‌های ما، نحوه‌ی آواز خواندن ما و نحوه‌ی رفتار ما را ببینند.» «این رونمایی آسان نبود. «اولش روبرو شدن با دوربین سخت و چالش‌برانگیز بود، اما بعد از مدتی به آن عادت کردم.» “
هنرمندان بوتانی هنوز در حال افزایش تعداد مشترکین خود هستند. او ۲۴۰۰۰ مشترک در یوتیوب، ۶۵۰۰۰ مشترک در اینستاگرام و ۷۱۰۰۰ مشترک در فیسبوک دارد.[L1]
به گفته پما، موسیقی بوتانی از مرزها عبور کرده و در چندین کشور همسایه نیز شنیده می‌شود. او خاطرنشان کرد که دولت به دنبال دعوت از هنرمندان مشهور بین‌المللی به بوتان برای ارتباط با هنرمندان بوتانی است. «هر هنرمندی در بوتان قصد دارد آهنگ‌هایی بسازد که بتوانند به موفقیت‌های بین‌المللی تبدیل شوند.» “
در ۲۴ ژانویه، اد شیران اولین کنسرت بین‌المللی خود را در ورزشگاه چانگ‌لیمیت‌هانگ در تیمفو برگزار کرد و نام بوتان را برای بسیاری در نقشه موسیقی جهان مطرح کرد. پما گفت: «این واقعاً به ارتقای کشور و فرهنگ ما کمک کرد و راه را برای دیگر هنرمندان بین‌المللی برای آمدن به بوتان باز کرد.»
آهنگ‌های دزونگخا با طعم پاپ انگلیسی
او توضیح داد: «آهنگ‌های من آهنگ‌های شاد و پرانرژی نیستند.» «آنها همیشه احساساتی هستند و گاهی غم زیادی را با خود حمل می‌کنند.» “
«آواز خواندن به من اجازه می‌دهد شادی‌ها، دردها و اندوه‌هایم را ابراز کنم.» فراز و نشیب‌های زندگی او منبع الهام او بوده است، و همچنین ترانه‌سرایان و خوانندگان بین‌المللی مانند ادل، سلین دیون و بک‌استریت بویز که هنوز هم از خوانندگان مورد علاقه او هستند، بر او تأثیر گذاشته‌اند.
او لحن منحصر به فردی را ابداع کرد که نفوذ غرب را با میراث بوتانی در هم می‌آمیزد و مخاطبان جوان را به خود جذب می‌کند. برخی می‌گویند که او در رواج زبان دزونگخا نقش مهمی داشته است، اما او عجولانه این تعریف را رد می‌کند و توضیح می‌دهد که او شروع به خواندن به زبان انگلیسی کرده و تغییر زبان به دزونگخا برایش یک چالش بوده است. او گفت، «به نحوی آن را شبیه آهنگ‌های غربی کردم.» «آن سبک ترکیبی بلافاصله در بین جوانان محبوب شد.
ترویج آموزش موسیقی در بوتان
پما بدون هیچ آموزش رسمی موسیقی، از طریق کار و خودآموزی یک هنرمند خودساخته است. او توضیح داد که بوتان، کشوری کوچک، در دهه‌های ۸۰ و ۹۰ خوانندگان حرفه‌ای بسیار کمی داشت. امروزه کلاس‌های خصوصی موسیقی توسط نوازندگان متخصص در سازهایی مانند پیانو، گیتار یا درامز ارائه می‌شود، اما هنوز کمبود آموزش آواز وجود دارد.
برای رفع این خلا، پما با کمک وزارت رسانه، صنایع خلاق و مالکیت معنوی بوتان (DoMCIIP)، در ماه سپتامبر یک دوره فشرده آموزش آواز 10 روزه را برای 20 هنرمند منتخب بوتانی با حضور توماس اندروز، متخصص مشهور موسیقی کلاسیک غربی از هند، ترتیب داد. او طرفدار گنجاندن موسیقی به عنوان یک موضوع درسی در برنامه درسی مدارس عادی است.
از نفوذ هند تا ریگسار
صحنه موسیقی بوتانی مدت‌هاست که تحت تأثیر هند بوده است. در اواخر دهه ۱۹۶۰، ژانر جدیدی ظهور کرد: ریگسار، که به «ریگ» به معنی آهنگ و «سار» به معنی جدید ترجمه می‌شود. به گفته پما، این ماجرا از زمانی شروع شد که صنعت سینما به دنبال رهایی از موسیقی هندی بود. او اشاره کرد که ریگسار ترکیبی از موسیقی سنتی بوتانی و پاپ مدرن است. «ما مطمئن می‌شویم که آهنگ‌های سنتی خود را حفظ کنیم و از سازهای سنتی مانند درانگین استفاده کنیم که شبیه گیتار است اما گیتار نیست و تهیه و نواختن آن بسیار دشوار است.» سازهای سنتی همچنین شامل یانگچن، یک سنتور چکشی، می‌شوند. «به محض اینکه از آن سازها استفاده می‌کنیم، موسیقی به‌طور خودکار به سبک بوتانی به گوش می‌رسد.» “
پما گفت که بسیاری از گروه‌های موسیقی اکنون در کشور موفق هستند و از ترکیبی از تأثیرات غربی و سنتی استفاده می‌کنند.
آگاهی از حق نشر در بوتان به آرامی در حال افزایش است
پما به عنوان یک خواننده‌ی پلی‌بک، از آنجایی که این کار برای استخدام است، هیچ حق کپی‌رایتی برای خود نگه نمی‌دارد. برای آهنگ‌هایی که می‌نویسد و ضبط می‌کند، در DoMCIIP ثبت‌نام می‌کند.
او مشاهده کرد که هنرمندان به آرامی از حقوق خود آگاه‌تر می‌شوند و هنگام اعطای مجوز برای استفاده از آهنگ‌ها در فیلم‌ها یا هنگام اجرا در کنسرت‌ها، به طور فزاینده‌ای محتاط می‌شوند. [L1]پما به طور فعال در کمپین‌های آگاهی‌بخشی، مانند کمپینی که در تابستان در چهار منطقه برگزار شد، مشارکت دارد، اما اذعان کرد که «آشنایی هنرمندان با حق نشر بسیار چالش‌برانگیز است.» او بر حمایت فعال DoMCIIP و ابتکارات آگاهی‌بخشی آنها تأکید کرد.
او همچنین خواستار ایجاد یک انجمن موسیقی شد. او توضیح داد: «ما چنین انجمنی نداریم زیرا در صنعت سینما فعالیت داشته‌ایم.» او افزود که هدف بعدی، ایجاد یک سازمان مدیریت جمعی (CMO) برای جمع‌آوری کارآمد حق امتیاز است.
صدایی برای زنان بوتانی
پما که خود را یک مادر/خواننده/هنرمند/آهنگساز از سرزمین اژدهای رعد و برق توصیف می‌کند، پس از اجرای بیش از ۱۰۰۰ آهنگ پلی‌بک، فعالیتی که هنوز هم از آن لذت می‌برد، به دنبال «ارتقاء موسیقی به سطح بعدی» است. او به عنوان یک مادر مجرد گفت: «مادر بودن زندگی من را تغییر داده است.» «من در جاهای تاریکی بوده‌ام، اما مادر بودن غرورآفرین‌ترین لحظه بود.» “
پما صدای رسایی برای زنان و کودکان است. او با سازمان ملل متحد همکاری کرد تا موزیک ویدیوهایی با هدف حمایت و آگاهی‌بخشی در مورد امنیت کودکان و به ویژه دختران تولید کند و به زنان کمک کند تا روی پای خود بایستند. او متعهد است که سالی یک یا دو بار آهنگی بسازد تا «مردم را بیدار کند». “
